«إِنَّكَ واللَّهُ مَا أَرَدْتَ بِهَذَا إِلَّا الْفِتْنَةَ وَإِنَّكَ وَاللَّه طَالَ مَا بَغَيْتَ الْإِسْلَام شَرّاً لَا حَاجَةَ لَنَا فِي نَصِيحَتِكَ». [1]
«به خدا سوگند تو با اين گفتار، انگيزه فتنهگرى دارى. تو پيوسته بدخواه اسلام و مسلمانان بودهاى. ما نيازى به خيرخواهى تو نداريم.»
«إِنَّكَ واللَّهُ مَا أَرَدْتَ بِهَذَا إِلَّا الْفِتْنَةَ وَإِنَّكَ وَاللَّه طَالَ مَا بَغَيْتَ الْإِسْلَام شَرّاً لَا حَاجَةَ لَنَا فِي نَصِيحَتِكَ». [1]
«به خدا سوگند تو با اين گفتار، انگيزه فتنهگرى دارى. تو پيوسته بدخواه اسلام و مسلمانان بودهاى. ما نيازى به خيرخواهى تو نداريم.»
خاطر شريف سؤال كننده را (اگر سؤال كنندهاى باشد) به اين نكته جلب مىكنم كه: شجاع آن نيست در همه جا شمشير بكشد و درو كند، شجاع، كسى است كه به وظيفه خود عمل كند، چه بسا شجاعانى هستند كه حاضر به شنيدن يك سخن حق نيستند و طبق مثل معروف كه سعدى مىگويد: «دو صد من سنگ برمىدارد و طاقت يك سخن نمىآرد.»
روزى پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله گروهى را ديد كه بر گرد شخصى جمع شدهاند. پرسيد: اين كيست؟ گفتند: فردى دلاور است كه سنگينترين وزنهها را برمىدارد. پيامبر در پاسخ فرمود: دلاور كسى است كه بر خواستههاى نفسانى خود چيره شود. [2]
تاريخ اسلام گواهى مىدهد كه درخت اسلام در دل برخى ريشه ندوانيده بود، بلكه نهالى تازه پاگرفته در دل آنها بود و امكان داشت با نسيمى يا بادى از جاى كنده شود.
پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله به عايشه مىفرمايد:
«لَوْ لَا أَنَّ قَوْمَكِ حَدِيثُ عَهْدِهِمْ بِالْجَاهِلِيَّة لَهَدمْتُ الْكَعْبَةَ ثُمَ لَجَعَلْتُ لَهَا بَابَينِ». [3]
«اگر قريش تازه مسلمان نبودند، من وضع كعبه را دگرگون مىكردم. سپس به جاى يك در، دو در براى آن قرار مىدادم.»
ما شجاعتر از پيامبر صلى الله عليه و آله كسى را نمىشناسيم، ولى آن حضرت وضعيت را براى همه كار مساعد نمىبيند. آيا صحيح بود كه از يك سو نعره مانعان زكات بلند شود و از سوى ديگر آتش جنگ داخلى در مدينه برافروخته گردد؟
آنان كه انتظار دارند قهرمانى مانند على عليه السلام، شمشيرى را كه بر گردن كافران در بدر و احد و احزاب كشيد، پس از رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله، همان شمشير را بر گردن مسلمانان فرود آورد، تاريخ اسلام را بررسى نكرده و از وضعيت آن روزگار آگاه نيستند. آنان نه اسلام شناسند و نه على شناس.
[1] - تاريخ طبرى، ج 2، ص 449؛ حوادث سال پانزدهم هجرى.
[2] - بحارالانوار، ج 1، صص 77 و 112
[3] - مسند احمد، ج 6، ص 176
:: بازدید از این مطلب : 1082
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
